نرگس صرافیان طوفان میگه: خدایا! اگر در نگاه خیلیها نظر بلند و بلند پروازم؛ چون خیالم تخت است که تو پشت و پناهمی! اگر لبهی پرتگاه میایستم و اگر قلههای بلندتر و بعیدتری را نشانه میگیرم و اگر ریسکپذیرم و هیچ ارتفاع و تهدیدی را جدی نمیگیرمو اگر سری نترس دارم و بیهیچ محافظهکاری، دل را به دریا میزنم و از عمق و از غرق شدن نمیترسم؛ چون میدانم که تو هستی و هرکجا که کم آوردم دست به کار میشوی و خودت همه چیز را درست میکنی...تو حواست به من هست و برای من همین کافیست تا از هیچچیز نترسم و شکستناپذیر و ادامهدهنده و جسور باشم...

اوشو یه نصیحت پدرانه داره و میگه:«مراقب باش؛ هرگز به عشق همچون سکس فکر نکن، وگرنه دچار فریب خواهی شد. فقط زمانی که احساس کردی حضور دیگری، تنها حضور خالص او، نه هیچ چیز دیگر، فقط حضورش کافی است تا به تو احساس خوشبختی بدهد؛ چیزی در تو شروع میکند به شکفتن. آنوقت است که در عشق حقیقی به سر میبری. آگاه باش عشق شهوت نیست. عاطفه و احساسات زودگذر نیست. عشق مالکیت نیست. عشق یک ادراک ژرف است که شخص به نوعی تو را کامل میکند. فردی تو را یک دایره کامل میسازد!»